Schuldhulpverlening, bent u er als schuldeiser mee geholpen?

Wellicht kent u het wel, u heeft een paar dozen wijn aan een klant geleverd en wacht op betaling. De betaling blijft uit en al snel blijkt dat de klant er financieel niet rooskleurig bij zit. Vervolgens ontvangt u een brief van een schuldhulpverlener. Vaak wordt uiteindelijk een voorstel gedaan om de schuld met een laag bedrag af te kopen. Daar wordt u niet vrolijk van. Maar kunt u er iets tegen doen, en hoe zit zo’n schuldhulptraject in elkaar?

Er wordt u een betalingsvoorstel gedaan
Als een schuldenaar zich heeft gemeld bij een schuldhulpverlener, zal eerst een inventarisatie worden gemaakt van alle schulden. Daarna wordt gekeken welk bedrag in drie jaar zou kunnen worden vrijgemaakt om zoveel mogelijk aan alle schuldeisers af te kunnen lossen. Aan de hand daarvan wordt een betalingsvoorstel aan u gedaan. Het probleem met dit voorstel is dat alle schuldeisers akkoord moeten gaan, anders gaat het niet door. Dit roept gelijk de vraag op of u verplicht bent om akkoord te gaan met het voorstel.

Akkoord gaan met het betalingsvoorstel of niet?
Strikt genomen bent u niet verplicht om akkoord te gaan met een dergelijk minnelijk voorstel. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat één schuldeiser een potentieel gunstig voorstel voor alle schuldeisers frustreert. Dus als de vordering slechts een klein percentage van het geheel bedraagt, heeft een weigering vaak weinig nut. Er zit namelijk een addertje onder het gras.

Financiële consequenties als u onterecht niet akkoord gaat met het betalingsvoorstel
Als u niet akkoord gaat met het voorstel, kan de schuldhulpverlener de rechter verzoeken om u te dwingen om akkoord te gaan met het voorstel. Als de rechter het verzoek goedkeurt, leidt dit tot een dwangakkoord, waardoor alle schuldeisers verplicht zijn om genoegen te nemen met het voorstel van de schuldhulpverlener. Als u onterecht niet akkoord bent gegaan met het voorstel, komen de kosten van de gang naar de rechter voor uw rekening.

Eisen betalingsvoorstel
Dit gaat natuurlijk erg ver, en daarom heeft de wetgever een aantal eisen gesteld aan een dergelijk verzoek. Zo kan niet iedere schuldhulpverlener een dergelijk verzoek doen, de wetgever wijst enkele (beroeps)groepen aan die dat mogen doen, zoals gemeenten of advocaten, om de kwaliteit van de behandeling te waarborgen.

Natuurlijk moet de schuldenaar ook laten zien dat hij zich maximaal inspant om de situatie op te lossen, dus één dag in de week werken terwijl dit er vier zouden kunnen zijn, is reden voor een afwijzing.

Voorts mag het niet zo zijn dat de schulden zijn ontstaan doordat de schuldenaar in strijd met de wet heeft gehandeld. En zo zijn er nog meer vereisten. Als niet aan deze vereisten wordt voldaan, is dat reden voor een afwijzing van het verzoek. Maar of u en de andere schuldeisers daarmee zijn geholpen, is nog maar de vraag. Want een dergelijk akkoord is vaak een laatste strohalm om een persoonlijk faillissement (WSNP) van de schuldenaar te voorkomen. En het is nog maar de vraag of u in een dergelijk traject een beter voorstel wordt gedaan.

Deze blog is een bijdrage van mr. Arthur van der Klugt, hij is als jurist verbonden aan RWV Incasso. Arthur heeft zodoende veel ervaring in de incassopraktijk, met gerechtelijke procedures en het voeren van schikkingsonderhandelingen. Hij is praktisch en creatief ingesteld en denkt in oplossingen.

Reageer

1 Reactie op "Schuldhulpverlening, bent u er als schuldeiser mee geholpen?"

Ontvang alerts
avatar
Sorteer op:   meest recent | minst recent
J. Leijten
Gast

Dat er in een WSNP traject minder te verdelen valt voor de schuldeisers is evident. Helaas voor “normale” schuldeisers (ik bedoel hier de kleinere ondernemers) gaan vaak de grotere instituten, die een aanzienlijk vermogen hebben, vaak niet akkoord met een MSNP. De opbrengst is vaak ongeveer de helft door de kosten WSNP bewindvoerder en RC. Gelukkig streeft ook de rechterlijke macht naar meer MSNP akkoorden.

wpDiscuz
SLUIT
CLOSE