Nieuwe Faillissementswet doorbreekt geheimhouding: wat wilt u kwijt?

Om faillissementsfraude te bestrijden krijgt de curator in de nieuwe wetgeving meer taken toebedeeld. In het parlement bestaat discussie over de mate waarin een failliet maar bijvoorbeeld ook zijn adviseur moet meewerken op het moment een curator om informatie vraagt. Wat doet u (in elk geval zo lang de wetgever er nog niet over uit is)?

Wet versterking positie curator ter bestrijding van faillissementsfraude
Eind december is de Wet versterking positie curator door de tweede Kamer gesluisd. Dit wetsvoorstel versterkt in de Faillissementswet de informatiepositie van de curator. Het wetsvoorstel geeft de curator meer mogelijkheden om onregelmatigheden rondom een faillissement op te sporen en aan te pakken.

Bij amendement is verduidelijkt dat de inlichtingenplicht van derden jegens de curator ook geldt voor accountantsorganisaties en zelfstandige accountants. De verplichte geheimhouding[1] wordt daardoor doorbroken. Het niet voldoen aan de inlichtingenverplichting tegen de curator[2] is een misdrijf dat met een lange gevangenisstraf kan worden bestraft.

Strijd met nemo-teneturbeginsel?
De informatieverplichting aan de curator kan botsen met het beginsel dat niemand aan zijn eigen veroordeling hoeft mee te werken. Over de exacte afkadering van dit zogenaamde nemo-teneturbeginsel worden boekenkasten volgeschreven. Ziet dit alleen op verklaringen zoals de heersende leer van de Hoge Raad lijkt te zijn? Of reikt het verbod op zelfincriminatie verder en mag van iemand die verdachte is ook niet gedwongen worden om documenten te verstrekken zoals de rechtbank Amsterdam onlangs oordeelde? Ongeacht het antwoord op deze vragen: iedereen is het er echter over eens dat geen verklaring mag worden afgedwongen als iemand zich daarmee kan belasten.

Ook accountants, boekhouders en andere dienstverleners kunnen vanuit hun hoedanigheid betrokken raken bij een faillissementsfraude-zaak. Het opzettelijk niet voldoen aan de afgifteplicht en de administratie- en bewaarplicht[3] leidt ingeval van faillissement tot een apart misdrijf. In de praktijk komt het nog wel eens voor dat in het licht van een naderend faillissement een administratie niet meer de aandacht blijkt te hebben gekregen die het achteraf gezien wel had moeten hebben. In hoeverre bent u (al dan niet als adviseur) verplicht om aan de curator informatie te verstrekken over deze administratie? Het in het kader van de inlichtingenverplichting het achterste van uw tong laat zien tegenover de curator leidt namelijk zeker niet tot strafrechtelijke immuniteit.

Eerste Kamer vraagt opheldering over afkadering informatieverplichting tegen curator
De spanning tussen het moeten verstrekken van informatie aan de curator enerzijds, maar het niet hoeven meewerken aan een eigen veroordeling voor faillissementsfraude anderzijds was voor de Eerste Kamer aanleiding om aan de regering opheldering te vragen. Dient een gefailleerde (en diens medeverdachte adviseur) te allen tijde op vragen van de curator te antwoorden? Hoever reikt de plicht van de gefailleerde om uit eigen beweging inlichtingen te verstrekken? Moet een gefailleerde erop worden gewezen dat het afleggen van een verklaring in een strafzaak mogelijk tegen hem kan worden gebruikt?

Wat te doen (in elk geval nog zo lang alles onduidelijk is)?
In elk geval zo lang de wetgever kennelijk nog worstelt met de exacte omvang van de inlichtingenverplichting aan de curator, is het goed om zelf in het oog te houden dat (in elk geval) het afleggen van een verklaring verstrekkende gevolgen kan hebben terwijl u hiertoe mogelijk niet gedwongen kunt worden. Refererend aan de hiervoor aangehaalde discussie hebt u, als de situatie die daartoe noopt, een handvat om aan te geven dat u – in elk geval vooralsnog – geen verklaring meent te hoeven afleggen. Niet in de laatste plaats omdat een dergelijke houding in elk geval zal leiden tot een afweging of daarmee niet afzonderlijk een misdrijf wordt gepleegd, is het van groot belang dat u zich voorafgaand aan een dergelijke opstelling goed laat voorlichten opdat u een juiste afweging maakt.

Over de auteur
Mr. drs. Wiebe de Vries is sinds 2002 advocaat bij Jaeger Advocaten-belastingkundigen. Hij studeerde Nederlands recht en Wetenschapsdynamica aan de Universiteit van Amsterdam. Voor zijn beëdiging hield hij zich bezig met forensische wetenschap en getuigendeskundigheid en liep hij stage bij een forensisch onderzoeksinstituut in het buitenland. Wiebe is gespecialiseerd in het fiscaal strafrecht. Hij helpt cliënten die in aanraking komen met (vooral) de FIOD en die worden verdacht van fraude (douane- en fiscale fraude, oplichting, valsheid in geschrift, corruptie) en witwassen. Ook houdt hij zich bezig met ontnemingszaken (‘Pluk ze’) en heeft hij veel kennis van het boeterecht en het bewijsrecht.

[1] Artikel 20 lid 1 en 26 lid 1 Wet toezicht accountantsorganisaties
[2] Artikel 194 Sr
[3] Artikel 344a Sr

Reageer

1 Reactie op "Nieuwe Faillissementswet doorbreekt geheimhouding: wat wilt u kwijt?"

Ontvang alerts
avatar
Sorteer op:   meest recent | minst recent
Joke
Gast
Het benoemingsstelsel (Recofa) geeft een rol-vertroebeling waardoor de schijn van partijdigheid bij voorbaat is gewekt. Onlangs bracht een gemachtigde, zijnde geen advocaat, o.a. deze netelige kwestie in rechte ter sprake o.a. vanwege belangenconflicten. De dubbel-functie advocaat-curator conflicteert niet alleen met de mededingingswetgeving maar als curator zou je dat ook eigenlijk niet moeten willen omdat er andere of parallelle-zaken kunnen zijn waarin je als advocaat of als kantoor optreedt. In de functie van curator werk je onder toezicht van een rechter-commissaris en in de functie van advocaat tegen de curator, de bank en rechtercommissaris enz. Alleen al het feit dat dit… Read more »
wpDiscuz
SLUIT
CLOSE